Matematik, imkansızı mümkün kılan düşünce biçimidir.

Çoğu öğrenci için matematik; ezberlenmesi gereken formüller, işlem basamakları ve sınavda hızlıca hatırlanması gereken kurallar bütünüdür. Oysa matematiğin özü tam tersidir: matematik, bir sonuca nasıl ve neden ulaşıldığını anlama sanatıdır.

Bir formülü ezberlemek, o formülü bir hafta sonra unutmak demektir. Ama bir formülün neden o şekilde kurulduğunu, hangi problemi çözmek için ortaya çıktığını anlamak — o bilgiyi kalıcı hale getirir ve yeni problemlere uyarlayabilme yeteneği kazandırır.

İmkansız Matematik'te her konu, önce "bu neden var, hangi soruna cevap veriyor" sorusuyla açılır; günlük hayattan somut benzetmelerle desteklenir, sonra teknik gösterime geçilir. Amaç; bir konuyu çözebilen değil, o konunun mantığını başka bir bağlamda da kurabilen bir öğrenci yetiştirmektir.

Matematik felsefesinin en eski sorusu budur: sayılar ve matematiksel gerçekler, evrende bizden bağımsız olarak zaten var mıydı da biz onları keşfettik — yoksa insan zihninin ürettiği birer araç mı? Platon'dan bu yana filozoflar bu soruya farklı cevaplar vermiştir.

Platonculuk, matematiksel nesnelerin zihinden bağımsız, mükemmel ve değişmez bir gerçeklikte var olduğunu savunur. Formalizm ise matematiği; belirli kurallara göre oynanan, tutarlı bir sembol oyunu olarak görür. Bu tartışma hâlâ kapanmış değildir — ve tam da bu yüzden matematik, sadece bir "hesap yapma" işi değil, bir düşünce disiplinidir.

İmkansız Matematik'te bu sorular öğrencilerden gizlenmez. Bir konunun arkasındaki mantığı sorgulamak, "neden böyle" diye sormak — matematikte başarılı olmanın en güçlü alışkanlığıdır.